IRCForumu.ORG - Tekil Mesaj gösterimi

**aZze** · 24 Nisan 2026, 00:32

Gidişinle devrilen bir kentin enkazıyım şimdi,
Sokaklarım çıkmaz, meydanlarım ıssız, gökyüzüm kirli.
Aklımda kalacak tek bir iyiliğin bile yok heybemde,
Zemheri bir ayaz bıraktın, sevdanın bittiği yerde.
Hatırlanacak adam değilsin aslında, biliyorum;
Yüzün silik bir gölge, sözlerin boş bir yankı, sevdan hep eksik...
Ama gel gör ki;
İçimdeki bu yangını söndürmeye yetmiyor hakikat.

Seni tarihin tozlu raflarına kaldırmak vardı şimdi,
Hiç yaşanmamış saymak, adını hoyrat bir rüzgara savurmak...
Biliyorum, hak ettiğin tam olarak buydu;
Sessizce silinip gitmek hafızamın en karanlık kuytusundan.
İzini sürmemek, gölgeni bile bir daha selamlamamak...
Fakat yüreğimde kör bir düğüm, dizlerimde derman eksik.
Gözlerimin feri sönmüş, ellerim buz kesmiş bir kış kıyamet.

Sen hatırlanmaya değmezsin, bu en yalın gerçek;
Ama ben seni unutacak kadar "kadın" olamadım.
Gururumla duygum arasındaki o dipsiz uçurumda,
Hâlâ senin o soğuk yankını dinliyorum sessizce.
Ne gitmene izin verecek kadar güçlüyüm bugün,
Ne de kalmanı isteyecek kadar gurursuz...

Sadece biriktirdiğim o hüzünlü "biz" kalıntısıyla,
Hak etmediğin bir sadakatin, unutamadığım bir hiçliğin nöbetini tutuyorum.
Kimsesiz bir mezar taşını bekler gibi,
Hiç gelmeyecek bir baharın hayaline sarılır gibi...

Çünkü bazen birini unutamamak;
Onun değerli olmasından değil, bizim ona yüklediğimiz anlamın büyüklüğündendir.
Kendi kalbine çok yüklenme;
Bazen "kadın olamamak" değildir seni durduran,
"İnsan olmanın" verdiği o saf, o yıkılmaz, o çaresiz bağlılıktır.

Benzer Konular:

24 Nisan 2026, 00:32	#1
Çevrimdışı aZze ✓ 5 Nick kopyalandı!	aZze Seni unutacak kadın olamadım .. Gidişinle devrilen bir kentin enkazıyım şimdi, Sokaklarım çıkmaz, meydanlarım ıssız, gökyüzüm kirli. Aklımda kalacak tek bir iyiliğin bile yok heybemde, Zemheri bir ayaz bıraktın, sevdanın bittiği yerde. Hatırlanacak adam değilsin aslında, biliyorum; Yüzün silik bir gölge, sözlerin boş bir yankı, sevdan hep eksik... Ama gel gör ki; İçimdeki bu yangını söndürmeye yetmiyor hakikat. Seni tarihin tozlu raflarına kaldırmak vardı şimdi, Hiç yaşanmamış saymak, adını hoyrat bir rüzgara savurmak... Biliyorum, hak ettiğin tam olarak buydu; Sessizce silinip gitmek hafızamın en karanlık kuytusundan. İzini sürmemek, gölgeni bile bir daha selamlamamak... Fakat yüreğimde kör bir düğüm, dizlerimde derman eksik. Gözlerimin feri sönmüş, ellerim buz kesmiş bir kış kıyamet. Sen hatırlanmaya değmezsin, bu en yalın gerçek; Ama ben seni unutacak kadar "kadın" olamadım. Gururumla duygum arasındaki o dipsiz uçurumda, Hâlâ senin o soğuk yankını dinliyorum sessizce. Ne gitmene izin verecek kadar güçlüyüm bugün, Ne de kalmanı isteyecek kadar gurursuz... Sadece biriktirdiğim o hüzünlü "biz" kalıntısıyla, Hak etmediğin bir sadakatin, unutamadığım bir hiçliğin nöbetini tutuyorum. Kimsesiz bir mezar taşını bekler gibi, Hiç gelmeyecek bir baharın hayaline sarılır gibi... Çünkü bazen birini unutamamak; Onun değerli olmasından değil, bizim ona yüklediğimiz anlamın büyüklüğündendir. Kendi kalbine çok yüklenme; Bazen "kadın olamamak" değildir seni durduran, "İnsan olmanın" verdiği o saf, o yıkılmaz, o çaresiz bağlılıktır. Benzer Konular: Osmanlı padişahların eşleri Osmanlı Padişahları Eşleri. İlklere İmza Atan Cumhuriyet Kadınları. Kadın Nedir ? Çekme, Cennetimin Pencerelerine perde. Kaldır! Göz kapaklarını
	Alıntı Yap