Ne tuhaf bir yaşam bu…

İnsan bazen kalabalıkların ortasında bile kendini yabancı hissediyor.
Bir yere gidiyor, alışmaya çalışıyor, bağ kuruyor… sonra bir bakıyor, yine içindeki o tanıdık boşluk duruyor. Sanki nereye giderse gitsin, içinde taşıdığı o eksiklik de onunla birlikte gidiyor.

Belki de mesele hiçbir zaman yer değildi.
Çünkü insan şehir değiştirir, ortam değiştirir, insanlar değişir… ama içindeki his kolay kolay değişmez. Bu yüzden her gidiş biraz umut taşır. Belki bu sefer… Ama o belki çoğu zaman yarım kalır.

İnsan, ait olmayı bir mekanda arar.
Oysa aitlik, bir adrese yazılmaz.
Bazen bir insanda bulur kendini, bazen bir anın içinde… bazen de yalnızlığın tam ortasında. Ve en garibi şu.. İnsan en çok kendine yabancıysa, hiçbir yer ona yurt olmaz.
Bu yüzden insanın yeri, aslında dışarıda bir nokta değil…
İçeride bir hal.

Kendinle barıştığın, kendini yargılamadan durabildiğin, olduğum halimle de varım diyebildiğin yer… İşte orası, insanın gerçek yurdudur.
Belki de bütün bu yolculuk, bir yere varmak için değil…
Kendine varmak içindir.

Ve insan bazen anlar...
Aradığı yer hiç gitmediği bir şehir değil,
hiç bakmadığı kendi içidir.