Bazen insanın önüne iki yol çıkar.
Biri kolaydır, eğilerek ilerlersin, övgü dağıtarak görünür olursun, kalabalığın içinde kaybolur ama alkış alırsın.
Diğeri zordur; kendi çizginde yürürsün, bazen yalnız kalırsın ama başın diktir.
Şöhret uğruna küçülmek mümkün.
Görünür olmak için şaklabanlık yapmak da.
Ama insan kendini kaybettikten sonra kazandığı hiçbir şeyin anlamı kalmaz.
Gerçek güç, başkalarının omzuna basarak yükselmek değildir.
Gerçek güç, kimseyi ezmeden, kimseye yaranmadan da ayakta kalabilmektir.
Özgürlük...herkes gibi olmamak cesaretidir.
Alkış gelmese de kendi sesini duymaktır.
Bir dergiye adını yazdırmak için değil, vicdanına adını yazdırmak için yaşamaktır.
Asalak bir sarmaşık olmak kolaydır,
Bir gövdeye tutunur, onunla yükselirsin.
Ama kök salmak zordur.
Kendi toprağında büyümek emek ister.
Varsın boyumuz söğüt kadar uzun olmasın.
Yapraklarımız bulutlara değmesin.
Yeter ki başımız eğilmesin.
Çünkü bazı şöhretler eksik kalabilir.
Ama duruş eksik kalmamalı.
--- Bukle ---🌿