Hep kendimi erteledim,
Bir başkasının yarınlarına yetişirken.
Kendi sabahlarımı
Akşamın yorgunluğuna bıraktım.
Bir fincan hayalim vardı mesela,
Soğudu…
İçmeye vaktim olmadı.
Hep “sonra” dedim kendime,
Sonra sevmeyi,
Sonra gülmeyi,
Sonra biraz dinlenmeyi…
Oysa hayat
Beklemeyi bilmiyormuş.
Aynalarda gözlerime bakmaya
Cesaret edemedim uzun süre.
Çünkü orada
Yarım kalmış cümlelerim vardı.
“Ben de varım” diyemeyen
Sessiz bir kadın duruyordu içimde.
Hep kendimi erteledim,
Bir çiçeği sulamayı unutur gibi
Kalbimi susuz bıraktım.
Şimdi anlıyorum…
En çok kendime geç kalmışım.
Oysa ben de bir bahardım,
Açılmayı bekleyen.
Artık ertelemiyorum.
Kendime küçük bir yer açıyorum hayatta.
Bir sandalye çekiyorum kalbimin masasına
Ve diyorum ki:
“Bugün sıra bende.” 🌿