Ya ters giden her şey aslında yolunda gidiyorsa?
Ya o reddedilme, yanlış kapıdan çevrilmek değil de doğru kapıya yönlendirilmekse?
Ya yaşadığın zorluklar seni yıkmak için değil, daha büyük bir şeye hazırlamak içinse?
Hayat bazen planlarımızı bozar.
Tam oldu derken olmaz.
Tam tutundum derken elimiz boş kalır.
Ve biz çoğu zaman bunu kaybetmek olarak adlandırırız.
Oysa belki de kayıp sandığımız şey, fazlalıktır.
Her reddedilme bir son değildir.
Bazen bir eleme sürecidir.
Uymayanı ayıklar, taşmaması gerekeni taşımaz.
Can yakar ama şekillendirir.
Yaşadığımız aksilikler çoğu zaman bize şunu öğretir
Neye tahammül edebileceğimizi,
nerede sınır koymamız gerektiğini,
hangi yerde küçüldüğümüzü,
hangi yerde büyüdüğümüzü.
Hayat belki de tarafsızdır.
Ne bize karşıdır ne de özel olarak bizim için plan yapar.
Ama biz, yaşadıklarımızdan bir anlam çıkarabiliriz.
Belki de mesele başımıza gelenler değil,
onlarla nasıl şekillendiğimizdir.
Belki de hayat bize karşı değil.
Belki de sadece bizi, bize doğru itiyordur.
Siz hiç geriye dönüp baktığınızda iyi ki olmamış dediğiniz bir şey yaşadınız mı?