10 Şubat 2026, 01:08
|
#1
|
|
|
aZze Ölümden daha uzun bir kelime söyleyebilir misiniz?”
“Ölümden daha uzun bir kelime söyleyebilir misiniz?”
diye sordu karanlık,
ışığın terk ettiği bir aynanın önünde.
Soru değildi bu,
bir çağrıydı
geri dönmeyenlerin dilinden.
Ölüm dediler,
ama ölüm kısa sürdü;
bir anlık kararma,
bir kapının sessizce kapanması kadar.
Asıl uzun olan
ardından gelen sessizlikti,
adını bilmediğimiz,
ama içinde yaşamak zorunda kaldığımız.
Toprak bile yoruldu
taşımaktan hatıraları,
mezarlar çatladı
söylenmemiş cümlelerin ağırlığından.
Zaman yürüdü üstümüzden
çivili ayaklarıyla,
her saniye
bir öncekini öldürerek.
Bir kelime aradım
ölümden daha uzun,
ama sözlükler yandı,
harfler küle döndü.
Dil yetmedi,
çünkü bazı acılar
ses istemez,
beden ister.
Unutmak dedim
olmadı.
Unutmak bir kaçıştır,
biz ise hep aynı yere gömüldük.
Yaşamak dedim
daha beter çıktı.
Çünkü yaşamak,
ölümden sonra
cezanın adıdır bazen.
Geri dönmeyenlerin ardından
her sabah uyanmak,
aynı boşluğa bakmak,
aynı eksikle nefes almak…
İşte o,
ölümden daha uzun bir kelimedir
ama yazılmaz,
söylenmez.
O kelime
bir ömür sürer,
bitmez,
nokta kabul etmez.
Belki de
ölümden daha uzun olan
bir kelime değil;
sen gittikten sonra
devam eden her şeydir.
Çekme, Cennetimin Pencerelerine perde.
Kaldır! Göz kapaklarını
|
|
|
Alıntı Yap
|