Hem Sana Hasretim… Hem Senden Yaralı
Ne garip…
Zaman geçti, mevsimler sustu…
Ama ben susturamadım içimdeki yangını.
Ne kadar küllerle örttüysem,
Adın bir rüzgâr gibi esti,
Alevler yeniden sardı içimi.
Özlemek…
Sanki iliklerime kazınmış bir yara.
Sesin kulaklarımda yankı,
Kokun ciğerlerime saplanan bir hançer,
Ve o bir anlık bakışın…
Zamanı durdurup kalbimi paramparça eden bir anı.
Ama içimde başka bir ses daha var;
Kırgın,
Yorgun,
Ve sessizce çığlık atan bir ben…
Sen başkasının gülüşünde ısınırken,
Ben karanlıkta senin ayak seslerini bekledim.
“Belki dönersin” diye
Kendimi yok ede ede var ettim seni.
Şimdi dua etmiyor ellerim adınla,
Dudaklarım sana bir ağıtla susuyor.
Çünkü bu sevda,
Beni hem yaşatıp hem öldüren bir lanet gibi.
Kalbim hâlâ senin belki,
Ama gururum…
Gururum senin için çoktan bir mezar kazdı.
Ve ben her gece
O mezarın başında,
Sana değil… Kendime ağlıyorum.
Sorsan…
Evet, hâlâ seviyorum seni.
Ama affedemem.
Gel desen, koşarım belki,
Ama gözlerine bakınca içim titrer, kalbim kanar.
Sen bende bir yangınsın;
Sönen değil, her nefeste yeniden yanan…
Ve ben,
Hem sana hasretim…
Hem senden yaralı.