Bazı kelimeler vardır, sadece harflerden ibaret değildir. Bir ömür boyunca yutkunulan cümlelerin, suskun geçen yılların, içe atılan kırgınlıkların toplamıdır. “Of” mesela… Dışarıdan bakıldığında sıradan bir iç geçirme, bir can sıkıntısı ifadesi gibi görünür. Ama bazen bir “of”, omuzlardan yılların yükünü indirir. Bir kelimeyle ferahlarsın, çünkü içinde biriktirdiğin her şey artık sığmaz olur içine.
“Of” derken insan sadece sıkılmış olmaz; yıpranmış, kırılmış, ihmal edilmiş olduğunu da haykırır aslında. Ama ne acıdır ki, sen sustuğun yılların ardından bir kelimeyle kendini ifade ettiğinde, o bile çok görülür sana. Sanki senin konuşmaya hakkın yokmuş gibi davranılır. Senin “of”un, karşı taraf için bir küfür gibi gelir kulağa. Ama kimse düşünmez, o “of”a gelene kadar neler yaşandı, ne kadar susuldu, ne kadar sineye çekildi...
Elbette, anneye babaya “of” denmez. Kimseye durduk yere dememeli. Ama insan biriktirir. Bazı kelimeler son çaredir. Ve eğer bir insan, bir hayatı tek bir “of”a sığdırıyorsa, kimse kalkıp da ona haddini bildirmeye çalışmamalı.
Suçlu kim? Sessizliği mecburiyet sayan, hep anlayış gösteren, hep geri çekilen, sınır çizemeyen kişi suçludur belki. Çünkü insanlar rahatlığa alışır. Sen kendini bastırdıkça, onlar daha da genişler. Ve gün gelir, bir adım bile atmazlar senin için. Çünkü nasıl olsa anlamayacaksın zannederler.
Unutma, vicdanına esir olanlar çabuk manipüle edilir. Sana yıllarca söz hakkı vermeyip, söylediğin tek cümleye alınan insanlar, bir gün işlerini düşürüp yüzüne gülerler. “Merhaba, nasılsın?” derler. Ama sen bilirsin; bu, yeni bir yıpratma taktiğidir. Geçmişi hatırlatıp seni temkinli olmaya zorlarlar. Dostluk, bir sabah atılan “günaydın”la kurulmaz. Hele geçmişte susturulmuş birine, bugün laf hakkı tanımak nezaket değil, çelişkidir.
Öyle biri ol ki, insanlar fikirlerini ve duygularını sana karşı dikkatle tartsın. Sınırların net olsun. Taviz vermeyeceğini bildikleri için değil, ödün vermeyeceğin bir duruşun olduğu için saygı duysunlar sana. Çünkü saygı, ancak sınırla başlar...
Bir “of” kadar kısa, ama bir hayat kadar derin… Bazen sadece o kelimeyle başlar özgürleşme.