Bir zaman adınla övünürdü bu,
Şimdi bir çakıldır, sürüklüyor su...
Gökte yıldız bile unutmuş seni,
Kimsesiz, isimsiz kaldı her biri...
Adını toprağa gömdü bir çocuk,
Bir yitik sevgidir, hatıran soluk...
Ben mi unuttum da sildim seni bak,
Yoksa sen mi sustun, ey silinen sokak?
Geceler içimde karardı birden,
Ay bile sormazken, kim parlar neden?
Adını silen el, kırık mıdır hâlâ,
Seni sürükleyen sel, durur mu hâlâ?
Gidişinle gelmez oldu, küstü bize ay, gece
Kırık bir kalemde suskun kaldı her hece...
Bir taş, bir ağaç, bir kırık pencere,
Anlatır sessizce eskiyi yeni, yine...
Ne düşman kaldı yolda, ne dost izinde,
Belki bu sokaklar anlatır gizlice...
Masal olur gider senle ben ölünce,
Islak bir sayfadır zaman önünde...