Fotoğrafçı dedi ki, gülümse,
Diyemedim be, yıllar oldu gülümsemeyeli...
Dedi ki, "Şu açıyı al haydi!"
Anlatamadım, napsam da peişimi bırakmayacak hali...
"Bir poz daha," dedi, “Haydi!”
Diyemedim ki, “Gözlerim yorgun, içim dolu hüsranla.”
"Biraz daha neşelen," dedi, "Gözlerin parlasın!"
Diyemedim ki, "Yaşanmadan anlaşılmayacak bir an..."
Fotoğraflarda kaybolan her hatıra,
Yalnızca zamanın soğuk bir yansımasıydı...
İçimde kalan sözcükler yaralı
Sustum, sessizce konuşurken yıldızlarla...
Gülümse dedikçe, gözlerim daha da karardı.
Dedi ki, "Sadece gülümse,"
Ama benim içimdeki fırtına hiç dinlemedi ki.
Sonsuza dek yüzümdeki buzdan maskeyi
Taşımaya mecbur kaldım...
Dikkatli bakınca anlaşılacak;
Aslında içimin için için ağladığı,
Yüzümdeki tebessüm beyinde canlanmayacak
Zaten kimse bilmez güldüğüm anları...