O izbe motel odasından çıkıp, bir kahvaltı yapmak için geldiği bu evden çıkıp gidememişti bir türlü.. Mis gibi ev kokan bu yatakta uyanışının yedinci günüydü.. Yan tarafta Aysel Hanım'ın kap kaçak tıkırtıları geliyordu yine kulağına.. Duyduğu her ses ona gürültü değil de sanki duyduğu en güzel enstrüman gibi geliyordu..

Bir süre sessizce sadece o seslere odaklanıp keyfini çıkardı.. Düşünmeden.. Ne kadar ertelemeye, arkaya atmaya çalışsa da yapmak zorunda olduğunu biliyordu.. Gitmesi gerektiğini ve daha fazla burada kalamayacağını.. Bildiklerinin yanında bilmedikleri o kadar çoktu ki.. Nereye gidecekti.. Bundan sonra ne yapacaktı.. Geçmişini gerçekten geride bırakıp yepyeni bir hayat kurabilecek miydi...Yeterince uzağa kaçabilmiş miydi...

O bu düşüncelerle boğuşurken kadının usulca kapısını açarak içeri girişi ve yüzündeki o hiç değişmeyen şefkatli gülümseyişle yanına gelişini izledi.. Kadın gelip kenarına oturdu, uzanıp saçlarına dokundu;
-- Hadi kalk bakalım, sofra hazır...

Kadının saçlarındaki elini alıp avucuna dokundurdu dudaklarını.. Kadın mahcupça elini dudaklarından çekip yanağını avuçladı.
--Hani beni sofrayı hazırlamadan evvel uyandıracaktın sana yardım edecektim..
--Yardım edeceğin ne var ki a kızım, iki bir şey hepsi.. Zaten kuş kadar yiyorsun.. Kalk soğutma ekmekleri..

Kahvaltıyı her zamanki gibi yer sofrasına hazırlamıştı Aysel Hanım. Elini yüzünü yıkayıp yere bağdaş kurup oturdu, sofra bezini dizlerine çekti. ''Bugün son bu kahvaltı, tadını çıkar'' diye geçirdi içinden.

Kahvaltı sonrası günlük rutinleri sündüre sündüre yaptı.. Yapması gereken konuşmayı geciktirmek için oyalanıyordu bilinçli olarak.. Aysel Hanım tavuklarına, ineğine bakmak için evin arka tarafında bulunan ahıra gitmişti. Geldiği günün ertesi günü bu iş bölümünü yapmışlardı aralarında.. O ev işlerini yapıyor, kadın da dışarda yapılması gerekenleri hallediyordu. İşleri toparladıktan sonra birlikte bir kahve saati yapıyorlardı, arkasından da yemek yapma olayı başlıyordu ki İşte bu onun en sevdiği bölümdü.. Bir yandan sohbet ederken bir yandan da değişik daha önce hiç tatmadığı yemeklerin yapılışını öğreniyordu.. Emek vererek yaptığı her yemeğin lezzeti ona bambaşka bir haz veriyordu.. Daha önce hayatında hiç yemek yapmamış olmasını büyük bir kayıp olarak görmeye başlamıştı.. Ara sıra o da bildiği pahalı restoranlarda yediği yemekleri anlatıyordu.. Kadın ilgiyle dinliyor onu ve '' İstersen onları da yaparız özlediysen'' diyordu.

İlk defa hayatında cep telefonu, sosyal medya ve hatta televizyon bile olmadan bir hafta geçirmişti. İşin garip yanı yokluklarını hissetmemişti bile.. Şimdi eski günlerini düşündüğünde yaşadığı o hayat, on gün öncesinde değil de sanki yıllar evvelinde gibi geliyordu.. Burada kalmasının asıl nedeni de aslında tüm teknolojiden uzak, soyutlanmış sade bir hayat olmasının onda yarattığı içinde bir yerlerde kalmış o çocukluğuna özlem ve geride bıraktığı hayatının önüne çıkmayacak olmasına duyduğu güvendi..

Güzel şeylerin hep bir sonu olurdu ya işte bu geçirdiği bir haftanın da bugün sonuna gelmişti .Hiç bir isteği olmasa da buradan ayrılıp yaşadığı huzuru bırakıp gitmeye mecburdu.. Hayatında uzun yıllar sonra tanıdığı en masum en şefkatli bu kadını kendi pisliğine çekmeye hakkı yoktu .. Kararını vermişti, birlikte son yemeklerini pişirirken onunla konuşacaktı..

İyi yada kötü de olsa bir karara varmış olmak az da olsa içini rahatlattı ve elindeki son bardağı da kurulayıp yerine tereğe koydu...