Aldıım kalemimi elime bakalım neler dökülecek dizlerime . . . Bazen bağzı düşünceleri anlatmak için ne kalem ne kağıt yeterli geliyor. Bazen cümleler havada kalıyor . Bağzı duyguları anlatmaya kelimeler yetmiyor. Öyle derin öyle sarsıcı öyle yıkıcı oluyor bağzı duygular..insan bazen hırçın bir deniz gibi haykırmak istiyor duygularını. Ama olmuyor , yapamıyor.

Öyle duygular vardır ki . . . İnsan içinde yaşar. Derinlerde kimsenin ulaşamayacağı kadar derinlerde. Susarak yasar , gizleyerek yaşar belkide kendi içinde parçalanarak yaşar. İnsan duygularını saklayarak yaşar. Bazen bu sakladığı duyguya yenik düşer ve o duygunun peşinden gider. Sonunun neye vuracağını düşünmeden hesaplamadan planlamadan .. .

Bu duygulardan en guzeli nsevmektir. Sevmek herseyin üstünde herseyden kiymetli ve herseyden değerlidir. Peki İnsan niye sevdiği zaman en büyük darbeleri yer . . . Niye insanın canı sevdiği zaman daha çok yanar ? Niye İnsan sevdiğinde sevgisiyle sınanır? Peki bu sınanma sonucu sevgi galip gelebilirmi ? Yada sevgi yapılan her hatayı affedip telafi edebilirmi? Bence sevgi herseyi af edip telefi edemez. Çünkü insanların kırgınlıkları acıları yada derin yaraları bir yerde kanamaya devam eder. Nekadarda düşünmesede bir kelime bir hareket yada bir şarkı o yaşanılan acıyı tekrar yaşatır. Peki İnsan bu durumda ne yapmalı ? Sevgisine guvenip onun peşindenmi gitmeli yoksa sevgisini yok sayıp yolunamı devam etmeli ?

Sizce sevgi herseyi yoluna sokmaya yeterlimi?