Bir kadın asla tek başına yıkılmaz.
Arkadan vuranları çelme takanları vardır.
Bir kadın asla içindeki güzel duyguları
tek başına öldürmez.

Hayalleri yıkanları, hevesleri çalanları, umutları tüketenleri güven ve inancını yok edenleri vardır.
Azar azar ölür, öldürür içinde küçük bir kız çocuğu çırpınışlarıdır, masumca sessizce.
Sonra kalk toparlan derler.

Öyle bir kalkar ki inadına, kalkanını savururcasına.
Artık daha güçlüdür, daha acımasız.
Sıcak, sevimli, sempatik tarafı gitmiş, soğuk, mesafeli, mağrur tarafıyla heybetli çarpar.
Sivrilmiştir tatlı dili, taşa dönmüştür
pamuk gibi kalbi.

Öyle bir kalkar ki hayata meydan okurcasına... !