Bilmem
Bilmem
Ömrümün beraber geçti baharı
Geriye kalanı yakar mı bilmem…
Gönlüm ezberledi, şu dört duvarı
Bir gayret gösterip yıkar mı bilmem…
Ne cezalar çektim hazan kalbimde
Ne tohumlar ektim viran bahçemde
Ne pınarlar döktüm gönül hücremde
Gözümde damlalar kalır mı bilmem…
Sitemler olmasın böyle hayata
Gönüller düşmesin böyle Sırata
Kimseler yapmasın böyle bir hata
Hatalardan dersler çıkar mı bilmem…
Ağlıyorken duymaz kimse sesimi
Yaşıyorken verdim son nefesimi
Kaçıyorken gördüm aşk hücresini
Cezamı müebbet keser mi bilmem…
Haftaların sonu gelmiyor artık
Gönüllerin yolu düşmüyor artık
Hatıralar söndü yanmıyor artık
Gönlümde ki ışık yanar mı bilmem…
Acılarım yakar yanarken özüm
Ziyarete bakar, dalarken gözüm
Gelmeyince yıkar, ağlarken cüzüm
Zerreler gönlümle ağlar mı bilmem…
Hücrelere düştüm, ellere değil
Ateşlere uçtum, yellere değil
Mektuplara küstüm, tellere değil
Cezalar gönlümde biter mi bilmem…
Dünyada yaşarken, çekilen ceza
Gönüller hücredir, yaşarken keza
Cehennem- Cenneti düşün faraza
Günahlar ahrete kalır mı bilmem…
26.08.2007
Necati ŞİMŞEK
Ankara
Hayatı ŞiiR lerle yaşarsanız, ŞiiR gibi yaşarsınız...
|