Şimdi öyle kararsız öyle masumum ki
Ne yapıp ne yapmadığımı sorguluyorum
İçimde tuhaf bir cahillik kendini henüz bulamamanın rahatlığı tarihsizim sanki hiç birşeyim

“Sonra” kavramım intahar ediyor öncelerin canı ceheneme
Kaybolmuş bir anahtar kovalanmayan bir firari gibiyim
Konuş deseler dile gelmem düş olsam düşemem hayatın içine

Saçlarımdaki parmak izleri kayıp sözcüklerim çaresiz anlatışlarım vicdansız bir de
Görebilse birileri

Cömert geceler hala karanlık bak
Dudaklarımda sistem dışı bir hüzün az sonra hıçkırıklara boğulanacağımın ıspatı

Yanmış bir apartman yıkıntısı yada terkedilmiş bir kasaba ıssızlığındayım belli belirsiz
Bu benim kavgam samimi kinlerdeyim yorgunum yoruldum

Zaman terbiyesizce edilen bir küfür öncesi şimdi bana az sonra başlayacak bütün hayaller tükürüğüme yapışacak çarpacak hayata bak gör!
“Gel gör beni aşk neyledi” diyor Yunus…
Şimdi anlıyorum şimdi sözcüklerin varoluşuna yaradılışına eriyor aklım…

Tüm sözcükler yüreğimin ucunda her harf bir atış her cümle bir ömür
Herkes ben kimse ben değil
Hayat hayal tarifsiz sebepsiz iyiki yoksun !

Bu yüreği alıp dağlara çarpasım var !