UNUTULMUS ADAM

Sen unutulmuş adamsın
Şu yarım milyonluk şehirde
Gençliğini bir deli rüzgar götürmüş
Ümitlerim kimbilir nerede?
Hangi sevgilinin kollarında kalmış

Sen çok gezmiş çok görmüş
Şimdi alabildiğine yalnız adam
Hatıralar bir eski şarkıdır dudaklarımda
Söylemek istersin, söyleyemezsin
Kahreder, kahreder seni zaman
Bu şehrin aşina sokaklarında

Seni tozlu aynalarda tanıdım
Saçların alnına düşmüştü tel tel
Gözlerin göz olduğundan habersizdi
Kederliydin sonbahar akşamları gibi
Ve sonbahar akşamları kadar güzel

Ölesiye ağlamak istiyordun
Bilmediğin birşey değildi ağlamak
Kederinin ağırlığınca sarhoştun
Hayallerin genişliğince
Dünyadan uzak

Yorgun ellerin ceplerindeydi
Varlığından utanırcasına saklı
Ellerin ki bir keman kadar hassas
Bir şarkı gibi dokunaklı

Sen unutulmuş bir adamsın
Anlaşılmamış şiirlerim gibi
Bütün güzelliğiyle unutulmuş
Şiirlerim ki; yalnızlığıma benzer
Öylesine mahzun, öylesine kahrolmuş!