Kader, insandan vazgeçmiyor. Anbean yeniden ve yeniden
yazılıyor. Öyle anlar geliyor ki yapmam dediğin şeyi yapıyorsun,
katlanamam dediğin şeye katlanıyorsun, sevemem dediğini seviyorsun,
gidemem sanırken bir anda çekip gidebiliyorsun, öldüm
diyorsun ama yine de yaşıyorsun.
Her sinavda ve her yolculukta aslında en çok kendine yaklaşıyorsun.
Karşılaşmalar, kaderin mürekkebine dönüşüyor.
Bu yüzden her karşılaşma aslında bir sınavın hikâyesini örmek için ilmek
ilmek çoğalıyor. Olmadik yerlerde, en olmadık zamanlarda
birileri geliyor hayatına, birileri gidiyor hayatından. ""Bütün bunların anlamı ne?"
diye düşünürken, kendini kusursuz bir öykünün
içinde buluveriyorsun. Bir de bakıyorsun ki kendi öykünün içinde
yolcu olmuşsun, Gittiğin her yer sana çıkıyor, sevdiğin herkes
senden bir parça.. Yani başkalarında bile aslında kendinden bir
parçaya çekiliyorsun.

Karşılaşmalarla ve sınavlarla dolu bu yol, anlıyorsun ki sana
hizmet ediyor. Yaprak bile nedensiz kımıldamıyor şu evrende.
Rüzgârın bile söyleyeceği sözü var sana. Yeter ki uyanık olsun,
öğrenci kalmaya razı olsun gönlün. Şu hayat yolculuğunun hiçbir
anında sakın "Ben oldum!" deme. "Çünkü ben oldum
demek, ben öldüm demektir."


Kitap : Hiç Bir Karşılaşma Tesaduf Değildir
Yazar: Hakan Mengüç