Belki son satırlarım diyebilirmiyim bilmiyorum,
Kaybolmuş virane misali değilmi bu söz bize
Yoksa kaldığımız ahenke mi kapıldık her seferinde.
Biliyorum okumuyacaksın ,
Biliyoeum görmeyeceksin,
Sevmenin ebed olduğu şu dünyada o defteri kapandığını gördü gözler
Sözler kifasiz kalır blirmisin
Bugüb mısraları ben değil
Gözyaşlarım yazıyor..
Sözlerim kayboluyor içimde fırtınada
Kal diyorun gitme
Ama
Bakıyorum yok etmenin bir yoluda kal demek olduğunu
Şimdi görüyorum sebebsizce
Şimdi anlatıyorum nedensizce
Baktığım onca zaman onca günlere
Sığarmıydı seninle yazdığımız onca mısraya
Ben sığdıramıyorum kendimi artık hiç bir yere
Pervasız duran insanlara mı
Yoksa kaybolan gençliğimizdeki anlamsızca duran mefaatcilere mi
Ben yazmayı seviyorum
İçinde dökmeye korkmadığım
Bir ağac parçası kalem
Bir ağacın ham madesi kağıttan
Sözlerim kime gider kime ulaşır bilmiyorum,
Kendime kızıyorum her seferinde.
Sözlerim kayboluyoe
Aslında özlüyorum ben nedensizce
İçimi yakacağını bile bile
İçimi parçalayacağımı bile bile
Sözlerin kifayesiz olduğuna inanıyorum
Yalnızım şu hayatta biliyorum
Sözlerim kaybolsada biliyorum
Yaşanmışlıklara inad biliyorum
Ben yok oluyoruk aslında sadece kendimin gördüğünce
Nedensizdi seni sevmem
Karşılıksızdı seni hissetmem
Benim kaybolduğum çölde bir suyu görmek gibi hayaldi
İşte bazı sözler hayallerde
Bazı cümleler çöllerde...
Şimdi toplayabilirmiyim bu mısraları bir araya
Yada
Silip geçmek mi istediğim herşeyi
Şöyle bakıyorum da içimi parçalayan sözler di hepsi
Sadece mağrur bakan gönül dergahında olan
Sadece yürek yakan beden de saklandığında
Ben en güzeli mısraya düşen göz yaşıya bir silgi bulayım
Hiç gören oldu mu o silgiyi
Bende kayboldu göremedim
Yada ben kaybolduk mısrada...
Vesselam....