Sabaha kadar yağdı yağmur
dinsin diye bekledim sabaha kadar
horoz sesleri bile ıslandı
yalnızlığın ne önemi var

Balkonlu odada bekledim
ama balkonsuza da salona
da sabaha kadar- hayır
yağdı demeyeceğim gidip geldim

Kimse bu kadar ağlayamaz dedim
aşkta dedim ölümde dedim
ayrılıkta dedim belki – eksildim
belki ne bileyim

Çok söyledim daha da söylerim
yıldızlanyla gecelel’in diliyle mevsimlerin
bir oğlum olmayacak
bir oğlu olacak kızım da benim

İmrendim ama ne imrendim
söken dikmeyi de bilir
dinleyen birini bulursa yağmur – dinlenir
dillensin öyleyse- dinlensin