Kül rengi akşamlarda, yitip kayboldum ben...
Güneşin karanlığa boğulduğu zamanlarda,
Aniden çıkan rüzgârlarla, savruldum ben...
Uzun yollar gittim, bittim artık, çok yoruldum,
Fırtına sonrası denizler gibi duruldum ben...
Rüyalarımda bile ağladım yıllarca, için için,
Dertli gecelerin nârında kavruldum ben...
Hep doğrunun peşinde koştum durdum da ne oldu?
Doksan dokuz köyden de kovuldum ben...
Çimenler üstünde kır çiçeğiydim, gösterişsiz,
Hoyrat ayaklar altında ezildim, kırıldım ben...
Hayat, bu sözüm sanadır, artık cefaların yeter,
Gidiyorum, hoşça kal, sana çok darıldım ben...