En sert kışımda karşıma çıktın
Kapımın önü kardan açılmazken
Kar fırtınaları bedenime üflerken
Ellerim tam da soğuktan düşerken
Sularım donup akmaz olmuşken
Ruhumu ısıtacak güneş ararken
Camlarımdan dışarıyı göremezken
Öyle büyük bir ateşle geldin ki
Yerde o kardan eser kalmadı
Her yer birden rengarek boyandı
Fırıtınalardan hiç haber yok gayrı
Şimdi yerini alan kuş cıvıltıları
Ya elerim onlar ayrı bir ısındı
Sağ elinle sol elinin arasında
Suya da ihtiyacım kalmadı
Artık her yer sonsuzluk pınarı
Ruhum aşkınla apayrı yandı
Bitmez bir ateş her yanımı sardı
Cam çerçeve ihtiyacım kalmadı
Gönül bağına salıverdim kendimi