Hani bazen olur ya yorulduğumuz yorgun düştüğümüz anlar vardır. Yaşamdan bir nefes daha almak adına dönüp baktığımız. Yeniden yola koyulduğumuzda ertelemeye gelmeyen şu hayatın tek bir anını bile çevirir ya geriye. Ya da her geçen günde adım adım hesabından düşüldüğünün farkına varınca titrer ya içi. Kendiyle barışır, ağlayana 'sus' der ya. Sevmenin bir insanı üzmekten daha değerli olduğunu anlar ya insan. Veya söyleyecek bir şeyleri olmadığında değil, durup dinleyebilmediğini de haykırır ya. Sevilmenin bir insanı sevmekten başladığını, sevgilerin paylaştıkça arttığını ve şükretmenin ne demek olduğunu anlar ya. Yüreğine MIH gibi çakıldığında seni sen yapan her şeyin aslında sadece senden ibaret olduğunu bilir ya.

Sen merhemi özünde gizli özlemim, sen benim tüm dillere susmuşluğum, kendimi unutmuşluğum, sen içimi yollar boyu yıkayan yağmurumsun. Sen içimi burkan sızım, sözümün bittiği yerde en günahsız yanım, göz kapaklarımda kanayan yaşım, asırlara kilit vuran demir parmaklıklarım, özümden bile sakındığımsın. Aslında sen benim sevmeye bile kıyamadığım kadınımsın.

Yanında olmak, senin geçtiğin yollardan defalarca yürümek, mis kokunu yaydığın caddelerin havasını solumak, ellerinden tutmak, tuttuğun anda zamanın ve hatta hayatın tüm işleyişini durdurmak, senle dolmaktır dileğim.

Seni satır satır yazarken yüreğimde soğuk duvarlara, önce bakmaya bile kıyamadığım gözlerini çiziyorum. Hani gözümden akan yaşları siler gibi bakan masum gözlerinin büyüsü var ya işte ben onu biliyorum. Her sabah uyandığında o harikulade tebessümün var ya işte ben ona tutuluyorum. Bazen de iki kelimeyi bir araya getirmeye bocalasam da bir şeyi çok iyi biliyorum. Ben Seni Çok Seviyorum.