| Brittle |
02 Haziran 2025 18:19 |
Bir anlık sohbet beni aldı ta geçmişe eskilere götürdü..Bir dostum ile şiddetle ilgili esprili bir sohbet ederken kendimi geçmite buluverdim ve yazmak geldi içimden..
Bazen doğru olduğundan yüzde yüz emin olduğumuz bir hissiyatımızın bile aslında doğru olmadığını yıllar sonra nasıl anladığımın hikayesi.. Kızım 3 yaşında falandı daha.. Her akşam iş çıkışı bir durak erken iner bakıcıya uğrar kızları alır eve yürürdüm.. Ve ''hadi kalkın gidelim'' dediğim her akşam küçük kızım ''Anne kalalım biraz daha'' der ben de beklerdim.
O gün de aynı durum oldu ama farkı aşırı yorgun, bitkin ve canım sıkkındı.. Zor bir gündü.. Kızımın günlük itirazına tahammül edemeyip, ''Hayır.. Hadi dedimse gidiyoruz, kalk çabuk'' diye ses yükseltince ben; '' Ben eve gitmek istemiyorum, burada kalmak istiyorum'' diyerek ağlamaya başlaması üzerine kontrolümü kaybedip tokat atmıştım. Ve itirazlarına ağlamasına bakmadan kolundan tutup dışarı çıkarmıştım.. İçten içe yaşadığım duygu; Kızım beni istemiyor, bakıcısını istiyor idi.. Yani anne olarak yetersizlik hissi.. Çalışan annelerin çok iyi bildiği ve kendilerini yiyip bitiren o tanıdık duygu.. Kendimi çok kötü hissetmiştim ve acısını kızımdan çıkarmıştım aslında..
Yıllar sonra öğrendim ki; Tam benim geldiğim saatte tv de çok sevdiği bir çizgi film başlıyormuş ve o bitmeden bırakmak istemediği içib itiraz ediyormuş ve sanıyormuş ki o tv de olan çizgi film bizimkinde yok.. Çocuğun aklındakine bak benim düşüncelere bak.. Bunu anlattığında 20 yaşında idi ve ben duyduğum anda hissettiklerimi nasıl izah edeyim şuan bilemedim.. Tercih edilmemezlik olmadığı için mutluluk mu yoksa hiç yoktan ona o şiddeti yaşatmış olmanın suçluluğu mu.. Garipti..
Demem o ki kendi duygularımız ve sanrılarımız bile bizi o kadar güzel yanıltabiliyor ki..
|