Sabah sabah sözcüklerimi güneşe tutarken ''Saat yerine güneşe bakan'' hem denize hem de karaya açılan, ama birbirlerine açılmayan Drahyalılar geldi aklıma.
Ben rivayetlerin ve okuduklarımın yalancısıyım : zamansız ve amansız fırtınalarda iskeleleri yıkılan Drahyalılar, hava durulunca,denize dağılan tahtalardan hangilerinin kendi tahtaları oldğunu bilir, iskelelerini illaki topladıkları kendi tahtalarından yaparlarmış.
Drahyalılar muratlarına ermiş mi ermemiş mi ? Bu sorunun cevabını bazen biliyorum bazen bilmiyorum.
Kıssadan hisseye gelince..
Zorun sıratında yaşadığımız şu günlerde herkesib,kendi iskelelerini, bazıları yaralanmış bazıları sağ kalan kendi sözcükleriyle değil, zaman aşımına uğramamış sözcüklerle, söylem ve eylemde hep birlikte, herkesin özgürce kullanacağı yenir bir iskele yapması hevesindeyim.
Heves işte...
Heves bazen bana dar, bazen bol geliyor....