İnsan insana muhtaçtır demişti biri.
Fakat kabullenmek istememiştim.
Bir insana muhtaç olmak çok acı gelmişti.
Ve bir dua dökülmüştü dilimden, Allah'ım beni senden başkasına muhtaç etme.
Fakat anladım ki muhtaçlık el açmaktan ibaret değilmiş.
Bir insanın bizi güldürmesine bile muhtaç olabiliyormuşuz.
İç döküp sarılmak istediğimiz samimi dostlara muhtaçmışız meğer, deli gibi özlediğimiz birinin kokusunu ciğerlerimize çekmeye bile muhtaç olabiliyormuşuz.
Tercih edilmemiş bir yalnızlık insanı içten içe çürütürmüş...
Böyle okumuştum bir kitapta.

Ve ettiğim duayı değiştirdim hemen, Allah'ım senden başka birine el açmaktan sana sığınırım.