Sen yoktun
 

Günler güz yaprakları gibi
Birer birer dökülürken ayaklarımın dibine
Ben her gece karanlığa dikip gözlerimi
Senin aydınlığını bekledim
SEN YOKTUN

Binlerce adım atıım bu kentin sokaklarında
Her köşeyi, her parkı, her ağacı ezberledim
Sevdaya bulanmış her kaldırım taşında
Seni aradım
SEN YOKTUN

Evlerin duvarları birer birer üzerime yıkıldı
Her bir hücremin cezasını ta yüreğimde hissederken
Beni enkazın altından çekip alabilecek
Ellerini aradım
SEN YOKTUN

Özlem şarkılarını ezberledim
Kimini bağıra çağıra, kimini fısıltıyla söyledim
Karanlığa haykırdım hasretini
Sesimi duyacaksın diye bekledim
SEN YOKTUN

Senden gelecek tek bir haberi bekledim
Saatler asır gibi geldi, geçmedi
Çalan her telefonu, yüreğimin deli gibi çağlayana dönen atışıyla açtım
Senden başka duyduğum her seste, hep aynı hayal kırıklığını yaşadım
Onlar beni duymak istiyordu, bense seni
SEN YOKTUN