Mevsimin son çiçeği
 

Dalından kırılmış bir çiçek,
Hüzünler sarmış tüm yapraklarını,
Esen rüzgarlar mı dağıttı seni?
Boynunu o yüzden mi büktün?
Oysa kış mevsiminin son çiçeğiydin sen,
Avuçlayıp kanattılar mı ellerini,
Kırıp soldurmuşlar rengini,
Bilemediler mi senin de kıymetini,
Sen yinede bekle güneş açar, yağmur yağar,
Toprak Ana yeniden canlanır, filizlenirsin,
Bahar gelir, kelebekler konar dalına,
Şeyda bülbüller senin için şakırlar,
Ağaçlar dallarından seslenir, fısıldar,
Dinlersin yürekten huzurun ritmini,
Bir beste yapılır, yaşadığın kırılganlıklarına,
Dilden dile yayılır konuşulur sevdalar,
İmera’lar sarar yeniden gökyüzünü,
Gözlerim yağmur damlalarıyla çağlar.
Belki bir masal belki de yaşanmış bir hikaye,
Ne fark ederki içinde sen varsın ya,
Yollarına çiçekler serilir deste deste,
Belkilerin Kardelen’i ben olurum
Bazen gözyaşlarına sürme,
Belki de saçlarına bir Mansur,
Veya yanaklarına konulan bir buse öpücük,
Yine de adın mevsimin son çiçeğidir senin.