beni hiçten vareden ey yalnızlık!
geceye çekildikçe ağlıyoruz

ne sen artık taşıyabilirsin
ne de ben hafifleyebilirim

eriyoruz durmadan

gecelerle aradım
hiçleşen tenimi

uzaklarda üşürdü kadınlar
gelmiyordu güneş kucağıma

tutamadım saçlarından yıldızların
ölmeden bir kerecik

Aşk da bitti anlamadım

ne sen farkına vardın
ne de ruhtaşıyıcılar

bir tek mezarcılar
susunca toprak anladı

onlar da çok uzaktı
üstelik karanlıktı