Çocukken anlamazdım baba,
Neden ellerin bu kadar nasırlı,
Neden gözlerin bazen uzaklara dalardı.
Meğer sen,
Biz gülelim diye dertlerini içine gömermişsin.

Bir lokmayı ikiye böler,
Bize pay ederken kendin aç kalırmışsın.
Bir çift ayakkabıyı yıllarca giyer,
Biz üşümeyelim diye geceleri uykusuz kalırmışsın.

Kimse bilmezdi yorgunluğunu,
Kimse duymazdı sessiz çığlıklarını.
Çünkü sen ağlamayı değil,
Ayakta kalmayı öğretmişsin kendine.

Evimizin direğiydin sen,
Yıkılmaya yüz tutan duvarları omuzlarınla tutan.
Biz hayatı öğrenirken,
Sen ömrünü bize harcamışsın.

Şimdi büyüdüm baba...
Ve her geçen gün sana biraz daha benziyorum.
Aynada yüzümü değil,
Fedakârlığını görüyorum.

Keşke zaman geri dönse de,
Bir kez olsun boynuna sarılıp söyleyebilsem:

"Hakkını ödeyemedim baba..."

Çünkü bazı insanlar vardır;
Varlığında kıymeti bilinmez,
Yokluğunda ise koskoca bir boşluk bırakır.

Ve baba...
Sen bu dünyanın en sessiz kahramanıydın.

Bizim için yorulan,
Bizim için yaşlanan,
Bizim için ömrünü veren adam...

Allah seni başımızdan eksik etmesin.
Çünkü insan,
Babasının gölgesinde ne kadar güvende olduğunu,
O gölge çekilince anlıyor...