Bazen sustuysam, senden uzaklaştığımdan değil,
İçimde kopan fırtınaları sana duyurmamak içindi.
Bir tek sözümle üzülmenden korkarken,
Kendi sessizliğimin içinde kayboldum belki.

Bil ki hiçbir kırgınlığım senden yana değildi,
Kavgam hep kendimle, eksiklerimleydi.
Sen gül diye geceyi sabaha bağlarken,
Ben yaralarımı gizleyip güçlü görünmeye çalıştım.

Sen benim karanlığıma doğan en güzel sabah,
Yorgun gönlüme düşen en temiz yağmursun.
Dünyanın bütün yolları çıkmaza dönse bile,
Benim varacağım son liman yine sensin.

Eğer bazen gözlerine hüzün bıraktıysam,
Ellerine özlem, kalbine bekleyiş eklediysem,
Bağışla sevdiğim...
Niyetim incitmek değil,
Sana layık olamamaktan korkmaktı.

Çünkü sen;
Bu gelip geçen ömrün en güzel tesadüfü,
Kalbimin en derin duası oldun.
Ve ben seni,
Bir ömür anlatmaya yetmeyecek kadar,
Sessizce, derinden ve sonsuzca sevdim.

Affet beni...
Sevgimin yükü ağır geldiyse omuzlarına;
Bil ki ben seni,
Kendimden vazgeçer gibi,
Her şeyden çok sevdim...