Aslında bir yer bulmak istiyor insan herseyden ve herkezden uzak

Affetsem de bitmeyecek kırgınlıklarım,
Uyusam da geçmeyecek yorgunluklarım var

"...Hiçbir ilişkinin üzerinde güneş sürekli parlamaz, fakat iki insan
bir şemsiyeyi paylaşıp fırtınaları birlikte atlatabilirler...

Çocukken ne kadar da severdim yaralarımı,
Bilirdim öpünce geçerdi.
Şimdi;
Yaralar derin, yürek yorgun..
Öpünce değil ölünce geçer, bilirim

Bir "Hayırlısı" ile üzerini örttüğümüz "Keşke"lerimiz var..
Birde" İnşallah" ile ferahlamaya çalıştığımız çaresizliklerimiz.

Kıymet bilmeyen insanlarla sınanıyoruz...
Sabır da yoruldu artık,
Kırgınlığımız ondan...

Sevmeyin beni. Sevilmek için ödediğim bedellerden yoruldum ben artık, güvenmek isterken yere çakılmaktan çok sıkıldım. İnandırmayın beni. Ben iyiyim herkese uzak herkese mesafeli, ne kadar uzak durursanız o kadar az kırarsınız

Bilgeye sormuşlar:
" İnsan nasıl sabreder.? " diye.. Demiş ki;
"Unutursun sabredersin" bu en güzelidir.
"Kabul edersin sabredersin" bu en doğru'sudur.
"Vazgeçersin, sabredersin" bu en zoru'dur.
Bir de "işini ALLAH'a havale eder, sabredersin"
İşte bu, en Yüce'sidir ...

Düzeliyor zamanla herşey..
Ama eksiliyor insan.
Yoruluyor tek başına mücadele etmekten.
İnsanlara eskisi gibi güvenemiyor.
Boş konuşanlara tahammülü kalmıyor.
Evet düzeliyor zamanla, ama
"sen başka birine dönüşüyorsun... "