|
Küçük Mutluluklar,Büyük Umutlar...
Daha 8 yaşındaydı küçük Leyla,hayalleri vardı..Büyüyünce öğretmen olacaktı...Tıpkı annesi gibi...Ama ne olduğunu anlamadan bir gün hastane de buldu kendini...Ne olduğunu anlayamadı ...Doktor annesine bir şeyler anlatıyordu...Annesi Leyla'ya belli etmeden ağlıyordu sessiz sessiz...
Ne olmuştu ki bana? Annesi Leyla'ya baktı,saçlarını sevdi,yanağını okşadı... Doktor acil yatması gerektiğini söyledi annesine...Nereye yatacaktım ki ben diye sordu annesine?Annesi Leyla'ya nasıl söyleyecekti bunu şimdi? Bir den oda da bulunan hemşire ablası eğildi ,Leyla'nın elini tuttu...Tatlı güler bir sesle -Bak prenses şimdi seninle bir yere gideceğiz,bir süre orada misafirimiz olacaksın..Orada senin gibi arkadaşların da olacak.Canın hiç sıkılmayacak... Leyla bir anda sevinmişti...Gideceği yer çok güzel bir yer gibiydi...Oyuncaklarda varmıydı acaba?? Annesi Leyla'nın sağ elini tuttu,hemşire sol elini tuttu ve odadan çıktılar...Hastene kokusunu içine çekerek -”Allah'ım bir an önce bizi buradan kurtar” diye söylendi annesi... Leyla şaşkın ve heyecanlıydı....Yavaş yavaş merdivenleri çıktılar...Karanlık koridordan geçtiler. Koridorun sonundaki büyük kapılı odanın önünde durdular...Leyla yukarıdaki tabela ya baktı....Tabela da kocaman büyük harfler ile ONKOLOJİ BÖLÜMÜ yazıyordu...Leyla durakladı...Annesine ve hemşireye bakarak sordu.. -Onkoloji ne demek? Annesi sustu cevap veremedi...Hemşire Leyla'ya bakarak. Vücudumuzdaki mikroplardan kurtulma yeri dedi hemşire.... -Benim vücudum da mikrop mu var yani? -Evet Leyla'cım dedi hemşire. O günden sonra Leyla için büyük bir sınav başlamıştı...Bedeni bu hastalıkla savaşacaktı...Lösemiydi hastalığı....Annesinin söylemediği ama hemşire ablasının söylemiyle mikropların vücudundan kurtulacaktı.... Daha 8 yaşındaydı Leyla...Oyunlar oynayacak, özgürce koşup ,atlayacaktı ...Onun yerine diğer çocuklarla birlikte kemoterapi almaya başladı...Ağrıları başladı..Ağrıları başlatıkça ağlama krizlerine girdi...Hiç bir şey mutlu etmiyordu artık Leyla'yı...Oyuncaklar bile anlamsızdı onun için...En kötüsü saçlarını kaybecekti....Bir gün hasta bakıcı yanına gelip “Hadi keselim artık” diyene kadar..Kestirecekti mecburdu...Ağlayarak kestirdi o güzel dalgalı saçlarını....Aynaya bakmak bile istemiyordu... Uzun bir süre hastane de yattı...Serumlar,kemoteropiler hiç bitmedi...Tam bir sene sürdü...Doğum gününe bir hafta kala lösemiden kurtulmuştu... Dokuz yaşına küçük mutluluklar,büyük umutlar ile girecekti.....Hiç bir zaman umudunu kaybetmemişti çünkü..... Bu hikayeyi şu anda hastane de kanser tedavisi gören küçük çocuklar için yazdım.....Leyla kurtuldu.Sıra diğer çocuklarda....Lütfen onları unutmayalım....Unutturmayalım... |
@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] cim harika bir öykü olmuş.. yüreğine kalemine düşüncene sağlık canım benim.. Unutmayalım farkındalık adına inşallah etkili olur..:sarilan
|
Alıntı:
|
Yaşam bazen zorluyor gercekten sabrımızı..böyle acılar gördükce ..duydukca..
Umut etmekten başkada yolumuz yok.. Yetmiyor ..yetemiyoruz çoğu kez el uzatanlara..onlar belki baska bir elin dokunusu ile yola devam edebiliyor da ..bizler unutamıyoruz o el'in boslukta durmasını.. İşte onların sınavı farklı..bizlerin farklı.. Sonucta hepimiz sınav üstüne sınavlardayız.. Güzel yüreğiniz var olsun @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]:sarilan |
Alıntı:
Evet senin de dediğin gibi hepimiz bir sınavdayız... Okuduğun için çok teşekkür ederim canım...:sarilan |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 23:36. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.11
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.