IRCForumu.ORG - KalptenSohbet & YalnızFM: Şeker Bayramı’na Dair Sessiz Bir Hikâye

Şeker Bayramı bazen bir evin kapısında, bazen sokağın köşesinde, bazen de insanın kalbinin en kuytu köşesinde başlar. İnsan kalabalıklar içinde bile kendi iç sesini duymak ister ya, işte Bayram o sesi biraz yumuşatır. Sanki hayat, “Bugün biraz dur, biraz gülümse, biraz da paylaş” der.
KalptenSohbet’in sıcaklığıyla söyleyelim:

Bayram, çocukların avuçlarında sakız tadında bir neşe, büyüklerin gözlerinde sabırlı bir huzurdur. Uzun zamandır konuşulmayanların arasındaki mesafeyi eriten bir selam, kapı eşiğinde verilen bir dua, belki de geçmişten bugüne taşınan bir gelenektir.

Ama YalnızFM’in o loş frekansını da unutmadan söylemek gerekir:
Bazı insanlar için Bayram biraz sessiz geçer. Kalabalık sofraların uzağında, anıların gölgesinde, bir fincan çayın buharında sessizce kutlanır. Herkesin kapısını kalabalık çalmaz; ama içinden bir yer yine de “Bayram geldi işte… iyi ki geldi” diye fısıldar. Çünkü bazen yalnızlık bile bayram günü daha nazik davranır insana.

Bayram, görünmeyen bağları hatırlatır.
Aradığın kişiyi yıllardır aramamış olsan da, “Bayramın mübarek olsun” demek için bir sebep verir sana. Bir ses duymak, bir anlığına bile olsa dünyayı daha az sert hissettirebilir. Mesafeler öyle zamanlarda kısalır; gönül dediğin yol, tek bir cümleyle yürünür.

Şekerin tadı dilde kısa, hatırası gönülde uzundur.
Bir çocuğun avuç içindeki şeker sesi, bir annenin hafifçe çektiği perde kokusu, bir dedenin ağır ağır söylediği dua… Hepsi Bayramın sesi. Kimi zaman gürültülü, kimi zaman YalnızFM kadar sakin.

Belki de Bayramın asıl hikâyesi burada başlıyor:
İnsanı insana, insanı kendine yaklaştıran o küçük ama güçlü duyguda.
Kırgınlıkların hafiflediği, kalplerin yumuşadığı, yalnızların bile içten içe anlaşıldığını hissettiği bir günde.

KalptenSohbet’in sıcaklığıyla, YalnızFM’in sessizliği birleşince ortaya şu cümle çıkıyor:
Bayram, içimizin en ücra köşesine bile ışık düşüren bir hatırlatmadır.

Biraz gülmek, biraz affetmek, biraz tamamlanmak…
Bayram dediğin, insanı insan yapan bütün o küçük şeylerin toplamıdır.