Bazen her şey yolunda gibi görünür ama insanın içinden hiçbir şey yapmak gelmez…
Ne konuşmak, ne gülmek, ne de bir şeyler anlatmak.

Bu yorgunluk bedenin değil, ruhun yorgunluğudur.

Kalabalıklar arasında bile yalnız hissedebilir insan.
Sosyal olabilir ama içi sessizdir.
İşte o anlarda insanın tek ihtiyacı,
yargısızca dinleyen bir kulak ve samimi bir “Nasılsın?”dır.

Peki sana soralım:

Böyle hissettiğinde seni en çok ne toparlar?
Bir müzik mi, bir kişi mi, yoksa yalnız kalmak mı?

Yorumlarda paylaş, belki birinin kalbine dokunursun