Normal şartlarda kurulup kurulup, kocaman bir mesaj yazıp göndermem ya da yapacağım konuşmanın kelimelerini kafamda seçiyor olmam gerekirdi.
Hiç öyle hissetmiyorum.
Evet, şaşkınım ve hatta üzgünüm ama bu defa kimsenin söylediği yalanın sorumluluğunu kendi üzerime almaya niyetli değilim. Hani hep diyorum ya sebepsiz yere bana yalan söylüyorsa ben ona kendini yeteri kadar rahat hissettirememişimdir diye… Bu defa asla kendimi sorumlu tutmayacağım. Söylenilen yalan benim sorumluluğum değil. Söylenilen yalan da beni zerre etkilemiyor ve önemli olan söylenmiş olması.
Şaşkınım çünkü ne zaman başım sıkışsa gözüm kapalı güveneceğimi düşündüğüm biri bana yalan söylemeyi tercih etti. Üzgünüm çünkü o da ben de böyle bir şey yaşandığı gerçeği ile yaşamak zorundayız ve onu bu noktaya getiren şeylerin çok daha kötüsünü katlanarak yaşayacak. Geleceğin böyle olacağını bildiği için soruma yalan ile cevap verdi, yaptığını/yenildiğini kendine yediremiyor. Nedenlerini anlıyorum, biliyorum ve dedim ya önemli olan yalan söylenmiş olması.

Şimdi nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum. Bir yanım hiç bir şey söyleme diyor ama öbür yanım, kendini ne duruma soktuğunu yüzüne çarp ki, belki bu sayede içinde bulunduğu durumdan kurtulmak için çabasını çoğaltır diyor. Sonra da bu zamana kadar yaşadıkları yeterli gelmediyse sana yalan söylemesi ne gibi bir aydınlanmaya sebep olur ki diye düşünüyorum…
Bir daha konuştuğumuzda durum nasıl şekillenir, ben ne yaparım o zaman karar veririm de umarım kendini bu yolda yakıp, kül etmez.

D.T.