Bazı insanlar kendilerini çok seviyor. Bu öyle egoistçe ve hastalıklı bir sevgi değil. Kendilerini gerçekten sevip, tek hayatlarını istedikleri gibi yaşıyorlar.

Eğer o kişilerden biri de sen değilsen, bu insanlara sinir olmak işten değil. Sen debeleniyorsun, etrafındaki herkes için, ki buna o kendini çok seven insanlar da dahil, yeri geliyor kendini öteliyorsun ama bir bakmışsın o kendi hayatını istediği gibi yaşayıp devam ediyor. Öncelik kendisinin. Senin, onun için binbir zorlukla yaptığın şeyleri bile, önemli hale getirmeden hayatını devam ettiriyor.
Şimdi hemen o kadar keyfi yaşıyorsa niye uğraşıyorsun demeyin. Her insan kendi çapında fedakarlık yapıyor. Ben hiç fedakarlık yapmadım diyecek insan da yoktur zaten. Ben fedakarlıklarını kendi uygun gördüğü çerçevede, kendi değerleri doğrultusunda, sizin isteklerinizi hiç hesaba katmadan yapılan fedakarlıklardan bahsediyorum.
Belki de fedakarlık böyle bir şeydir. Kendi uygun gördüğün konularda herhangi biri için bir şey ifade ediyor mu diye düşünmeden yapılan bir şeydir. Belki de birine bir şey ifade etsin diye yapılıyorsa bu çıkarcılık oluyordur.

Emin olduğum tek şey var, kendini böylesine seven insanları kıskanıyorum. Yapılan benim “doğru yaşamak” standartlarıma tam olarak uymuyor ve belki de benim standartlarımda bir saçmalık var.

D.T.