Yazın bahçede, balkonda otururken yediğin karpuza musallat olan, bütün hevesini kaçırıp, arsızca sanki “nolur beni öldür” dercesine kanat çırpan sinekler vardır ya Bolahenk… Heh işte o sineklerin insan versiyonuna akraba deniyor.

Hayat bu ya, insanın insana ihtiyacı oluyor ve inanmak istiyor. Kanımdan olan benden faydalanmaz diye düşünmek naifliğine düşüyor, gönlünü açıyor ve yanında olmasını bekliyor. Sonra bir bakıyorsun etrafında etinden, sütünden, tüyünden, her şeyinden yararlanmak isteyen bir grup sinek.

Belli bir yaşa kadar kimlerle ve kimlersiz geldiğini bir an olsun aklından çıkarmamalı insan, Bolahenk. Çünkü hayat kin tutmak için ne kadar uzunsa, amnezi yaşamak için de o kadar kısa. Kendini kullandırmak, ona oksijen veren ağacın dalına sitem ettirecek kadar kötü insanların gönlünü hoş tutmak ve sabretmek için fazla kısa.

Unutmamak lazım:
Sen karpuz, onlar sinek.
Sen yalnız, onlar cehenneme direk.

D.T.