Bazen anlamsızca yazılan satılarda saklıyorum,
Zamanın gölgesinde kaybolan
Yüreğimin susuz perdesinde savrulan rüzgarda
Secdeye kapandığım suretim
İçime lâl oluyor her dem söyleminde
Kalem yeniden açıyor içindekini
Söyle haykırdığımda mıydı güneş
Yoksa söylediğim yolların dergahındamıydı yaşam
Seni anlatmak isterim
Dediğim cümleler bile yerle bir oldu
Kara demliğim vardı eskiden
İçinde anlamsızca dertleştiğim o demlikle
Ama
Ne kaldı geriye değil mi
Hep kurumuş göz yaşı değil mi
İç çeke çeke akıttığımız değil mi
Serzeniş içinde döktüğümüz söylemler değil mi
Yanıyor içim buram buram
Kayboluyor yüreğimdeki ateş
Artık son mu buluyor du içimdeki sebeb
Yoksa iç döküşlerinde mi saklıyordum
Sessizce kaybolan yıllara mı haykırıyordum.
Güven vardı değil mi
Kaybolmaya yüz tutmuş
Yüreğe heyecan kaplayan değil mi
Aslında olması gereken değil mi
Ne diyelim
Ne söyleyelim.
Ne anlatalım bu gamsız hayatta
Suskunca beklediğimiz hayatta
Sadece 1 tutam gülümseye mi düşmn oldular deriz değil mi
Ne aşıklar kaldı
Ne sevdalar
Ne dostluklar
Ne de özlemler...
Duvar olduk aslında hepsine
Yerle bir olan bir duvar sadece
Söylemsizce haykırdığım cümlelerde
Yine çok ağladık be dostum
Yine anlatamadığımız onca şeye rağmen
Yesribin eğlendiği bu dünya da
Sessizce son nefesi bekler dururuz..
Bir serçenin şevkatiyle...
Vesselam....








Not: Ne anlatırsın içindekine ne anlatırsın gam keder bilene sadece susuz çölde sadece yok oluş hikayesiydi hepsi...