[Human ✓ 1]

Ali, gözlerini açtığında odası griye çalan bir aydınlıkla doluydu.
Pencere perdesi rüzgârla hafifçe dalgalanıyor, dışarıdan usulca gelen serinlik yanaklarına dokunuyordu.
Güneş doğmuştu ama odanın içinde hâlâ geceye ait bir sessizlik vardı.

Yavaşça kalktı.
Her zamanki gibi telefonuna uzandı ama ekran karanlıktı.
Şarjı bitmiş olmalıydı, diye geçirdi içinden.
Zaten son zamanlarda her şey biraz yorgun, biraz eksik geliyordu.

Mutfağa geçti.
Çay suyu koydu.
Ama su hiç kaynamadı.
Ocak çalıştı mı, emin değildi.
Kendine bir bardak koydu, ama buharı göremedi.
Tadı… sanki hiç başlamamış bir düşünce gibiydi: eksik, silik.

Pencereden dışarı baktı.
Sokakta insanlar yürüyordu.
Ama hepsi biraz donuktu, yüzleri belli belirsizdi.
Sesleri ise… bir boğukluk, bir uğultu, sanki uzaktan gelen eski bir anı gibi.

Giyindi.
Ama tişörtün dokusu yoktu.
Ne soğuktu ne sıcak.
Ayakkabısını bağlarken, ayaklarının yerle temas ettiğinden bile emin olamadı.

Dışarı çıktı.
Hava ne serindi ne sıcak.
Ağaçlar vardı ama rüzgâr yoktu.
Kuşlar uçuyordu ama kanat sesleri işitilmiyordu.

Ali yürüdü.
Nereye gittiğini bilmiyordu ama yürümeye ihtiyacı vardı.
Bir şeyden kaçıyor gibi, ama ne olduğunu kendisi de bilmiyordu.
Belki dün yapamadığı bir şey vardı…
Belki bir özür, belki bir arama, belki de sadece bir “günaydın.”

Bir sokak lambasının dibine geldiğinde, yolda bir not kağıdı uçuştu.
Kâğıdı yakaladı.
Üzerinde bir cümle yazıyordu:

“Saatler durduğunda değil, hisler sustuğunda ölür insan.”

Kağıdı katladı, cebine koydu.
Devam etti.

İnsanlara selam verdi, kimse cevap vermedi.
Bir çiçekçiye uğradı.
Mor menekşelere baktı, en sevdiği çiçekti.
Ama bu kez onların kokusu yoktu.
Renkleri vardı, ama hayatları sönüktü.

Zaman geçiyor gibiydi ama saatini kontrol ettiğinde hâlâ 07:15’ti.
İlk fark ettiği an gibi.
Her şey aynı yerdeydi.
Sokaktaki yaşlı adam aynı gazeteyi okuyordu.
Kedi hâlâ aynı duvar taşında güneşleniyordu.
Ve o çocuk… hâlâ sokağın başında annesine sesleniyordu ama sesi çıkmıyordu.

Bir an, göğsünün içinde bir ağırlık hissetti.
Sanki biri kalbini tutuyordu da yavaşça bırakıyordu.
Bir nefes almak istedi.
Ama hava artık içeri dolmuyordu.
O an içini tarifsiz bir huzur kapladı.
Ne acı ne korku.
Sadece… bir sessizlik.
Derin. Sonsuz. Tanıdık.

Geri döndü.
Evine.

Kapıyı açtı.
Her şey yerli yerindeydi.
Perde hâlâ dalgalanıyordu.
Telefon hâlâ sessizdi.

Yatak odasına geçti.
Kapı aralıktı.

Ve orada…

Kendini gördü.

Sırtüstü yatıyordu.
Yüzü solgundu.
Eller kenetli, gözler hafif aralıktı.
Bir huzur vardı yüzünde… ama çoktan gitmişti.

Yanında bir duvar saati durmuştu.

07:15

Similar Articles:

• İnsan Olmasa
• 'İnsan ölünce değil, unutulunca ölür' Dostları Özkan Uğur'u andı!
• İnsan Olmak Kolay Değil
• Insan bir kere ölür