Son Otobüs
 

Soğuk bir kış akşamıydı. İstanbul’da kar aniden bastırmış, yollar sessiz bir beyazlığa bürünmüştü. Emre, işten geç çıkmış, durağa doğru aceleyle yürüyordu. Son otobüsün kalkmasına sadece birkaç dakika kalmıştı.

Durağa ulaştığında otobüsün hareket etmek üzere olduğunu gördü. Kapı çoktan kapanmıştı. Emre koşarak kapıya vurdu, içeri girmeye çalıştı ama şoför başını iki yana salladı.

Tam o sırada, ön koltukta oturan yaşlı bir teyze, şoföre seslendi:

“Evladım, aç şu kapıyı. Bir gencin yuvasına geç kalması kader olmasın.”

Şoför önce tereddüt etti, sonra derin bir iç çekip kapıyı açtı.
Emre içeri bindi, yaşlı teyzeye teşekkür etmek için yanına yaklaştı.
Teyze gülümsedi:

“Benim oğlum da hep son dakikada yetişirdi. Bir gün yetişemedi… Ondan beri bir kapı kapanıyorsa, bir kapı da açılsın istiyorum.”

Emre ne diyeceğini bilemedi. Sadece sessizce başını eğdi. Otobüs ilerlerken camda kar taneleri yarışıyor, Emre ise o küçücük iyiliğin ne kadar büyük bir boşluğu doldurduğunu düşünüyordu.

O gece, Emre eve vardığında kendine söz verdi:
“Ben de bir gün, birinin kapısını açacağım.”

Ve gerçekten… Aylar sonra bir yağmur gününde durakta titreyen bir çocuğa montunu uzattı. Çünkü bazen, iyilik büyür; insanlar aracılığıyla dolaşıp başka kalplere ulaşır.

Hikayeden Cıkıcak Ders:
"Küçük bir iyilik, bazen bir insanın bütün hayatını değiştirebilir."

Çok güzel anlamlı bir hikaye.. Paylaşımına sağlık @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Rica Ederim Brittle