Ben seni en çok
Olmayacağını bile bile sevdim…
Kalbim, adını her attığında fısıldadı,
“Boşuna…” diye.
Ama ben yine de susturamadım
O inatçı, o kör sevdayı içimde.

Sen bana hep uzak bir şehir gibiydin,
Adımı bilsen de yolumu bilmezdin,
Ben ise her gece
Sana çıkan bir sokak aradım kaderimde…
Bulamadım.

Bu aşkın kaderi yok,
Biliyorum…
Sana varan bütün ihtimaller
Yolda kırılıyor birer birer.
Ben sana yaklaşırken
Sen dünyadan bile uzaklaşıyorsun sanki.

Yine de bırakamıyorum,
Bıraksam eksileceğim…
Kalbimde bir yer var,
Yalnızca seni tutmak için atan,
Ne olur diye sorma,
Ben de bilmiyorum…
Sadece sensizliğe rağmen
Seni sevmeyi öğrenmişim.

Ve işte en acısı:
Senden umut beklemiyorum artık,
Ama içim hâlâ seni bekliyor.
Kapında değil,
Kalbinde bir boşluk açılır da
Belki bir gün adım düşer diye…

Ümitsiz bir aşk bu.
Sonu yok, başlangıcı yok…
Ama ben yine de,
Her gece seni sevmenin
En güzel tarafında kayboluyorum

Gece