IRCForumu.ORG - Bir Kere Kaybettik ve...

Bir kere kaybettik ve…

Gün hevesle geçiyor. Birazdan yeni bir gün sahneleniyor olacak. Işıklar her zamankinden daha bir loş. Ansızın aklıma bir anı geliyor. Başı sonu belirsiz… Aynadaki yansımam şekilden şekle giriyor. Tanıyor muyum bu suretleri? Akşam bir başımıza kaldığımız, her şeyden habersiz yaşadığımız günlerin çok uzağındayız. Bir yanımız hep gitmek istiyor da nerelere gideceğiz? Kendi kuyusunu kazan herkes, o kuyuya elbet düşecek!

Bir dost sesiyle canlanıyor anılar. Sonra derin bir sessizlik kaplıyor çevremizi. Günlük kahkahalarımıza geri dönüyoruz. Kısa ve boş kahkahalarımıza… Anlamsız gelen her şeyi bir şekilde mantığımızla uyumlayıp kabulleniyoruz. Arada küçük isyanlarımız da olmuyor değil. Kısık seslerle ateşli cümleler kurma özgürlüğünü keşfediyoruz. Sinsice geliyor bu eylem. Ama elimizde kalan da bu! Ötesi yok çünkü… Sonra gözleriyle konuşan insanlar peydahlanıyor. Gözleriyle destan yazan insanlar… Duymak da mesele bunları. Çünkü duymak için her şeyden önce gözlerle konuşmayı öğrenmek gerek…

Doyumsuz bir arzuyla saldırıyoruz hayata. Sanki duraksasak kaçıracakmışız gibi. Her şeyin sahibi, her şeyin efendisi olduğumuzu sandığımız günden beri doyuramadık o arzuyu. Kıyametler, afetler, toplumsal yıkım ve nihayetinde geldiğimiz yer uçsuz bucaksız çorak bir arazi… Her an bir şeylerin olacağını biliyor, hissediyor ve büyük bir iştahla kimin payına neyin düşeceğini bilmeden bekliyoruz yaşanacakları… Sonra ansızın gerçekleşiyor o şey. Şaşkın ifadelerle birbirimize anlatıyoruz bir süre… Unutmanın çok şık bir kimliği var. O kimlikle herkese nüfuz ediyor. Bir şekilde dost buluyor kendine. Onu reddedenleri de toplum dışlıyor. Yani bir yolunu bulup unutmak galip geliyor. Unutmayanın toplumda bir gücü kalmıyor, yalnızlaşıyor. Yalnızlığı kabullenmek büyük bir muharebeyi gerekli kılıyor. O muharebeye gönüllü olmak da epey güç… Ve sonucu genellikle hüsranla bitiyor bu muharebenin!

Şimdi yeni bir gün… Uykusunda insanlar… Kim bilir hangi sokakta, hangi şehirde, hangi kuytu köşede yeni bir felaket yaşanıyor? Şimdi yeni bir gün, uykusunda insanlar ve sabah bin bir telaşla oradan oraya savrulacaklar. Anlamını yitirmiş sessizce gözleriyle konuşacaklar… Küçük ve sessiz isyanlarını kuytu köşelerde dillendirirken boş vermişlerin kahkahalarıyla boğulup kendilerini nereye atacaklar? Unutmak için hangi doğru yolu bulup biraz daha eksilerek yaşamanın girdabına dalacaklar? Ve nihayetinde yaşamanın ağır vebali altında bir gün daha ezilip yeni bir geceye daha ulaşacaklar…

Tüm acılar gecelere gömülüyor gibi geliyor bana. Gece tüm gizleri örtüyor. Derdi olanın derdini gece dinliyor. Hasretlik en çok gece hissediliyor yüreklerde. Dalıp öylece zifiri karanlığa anlamını arayan herkes, gecenin ürpertici sessizliğiyle gerçeğin farkına varıyor. Dizginlenemeyen açlığın boş bir telaş olduğu gece çıkıyor ortaya. Her şeye rağmen yaşama tutkusu da gece zirve yapıyor. Gece, yeni bir güne daha ulaşmanın en büyük engeli…

İnsanı anlamak güç. Hayatı anlamak ise ufacık anların farkına varmakla başarılabilir. Ancak hayatı anlayınca insan, çelişkili bir şeyin içinde olduğunun da farkına varıyor. Çünkü hayatın basitliği, insanın karmaşası karşısında sınıfta kalıyor. Bir virüs gibi sardığımız bu dünyanın en büyük düşmanı olarak nam saldık. Ona yaptıklarımız dönüp dolaşıp yine bizleri vurdu. Anlamsız bir oyunun içinde oradan oraya savrulup tükenirken, kaybettiğimiz en büyük şey hayatın basitliğiydi elbette. Bir kere kaybettik ve artık kazanmanın da bir yolu yok!
Alıntı
Korsankalem