|
Ölüm Eve Girince
Ölüm Eve Girince
Ölüm bir eve girince, sadece giden gitmiyor. Kalan da değişiyor. Odanın havası, seslerin tonu, insanların bakışı bile başka oluyor artık. Önceden neşeyle açılan kapılar sessiz kapanıyor. Kimse eski gibi gülmüyor. Gözler kaçıyor birbirinden, boğazlar düğümlü. Bir kişinin yokluğu, tüm evin düzenini bozuyor. Sandalyeler eksik, tabaklar fazla, sohbetler yarım. Çünkü ölüm sadece can almaz; anıları, alışkanlıkları, iç huzurunu da beraberinde götürür. Ve sonra geriye kalan bizler, yaşamaya devam eder gibi yaparız. Ama aslında her birimiz biraz ölürüz içimizden. Kimseye söylemeden, kimse anlamadan. Kimi zaman bir fotoğraf, kimi zaman tanıdık bir koku çıkar karşına… Kalbin sıkışır, nefesin yetmez olur. “O olsa şimdi ne derdi?” diye geçer aklından. Ve işte o an anlarsın; ölüm sadece gidenin değil, kalanın da sınavıdır. |
Unutmazsın sadece alışırsın o boşluğa...
|
Evet, bazı acılar zamanla silinmez, sadece yaşamaya devam etmeyi öğrenirsin. Kalpte yer eden izler, zamanla sızlamayı bırakmaz ama onlarla birlikte yürümeyi öğrenirsin. Unutmak değil, kabullenmek Zor Ama Yapcak Bir Sey Gelmiyor Maalesef:uzgun:
|
Tek gerçek ölümdür birgün hepimiz kavuşacağız o kutlu güne allah herkese hayırlı ölümler nasip etsin Allah herkese kalbinin güzelliği kadar güzellikler nasip etsin emeğine sağlık çok güzel kaleme almışsın
|
Tsk Ederim. Amin Cumlemizin Kalplerine Guzellikler Nasip Etsin.
|
Offff... Ölüm yalnız gideni değil kalanı da değiştiriyor cümlesi çok anlamlı ya lexina insan işe giderken yoldaki ağaç kesilse bile bir kaybolmuşluk geçmişindeki parçaları birleştirememe durumu yaşıyor bazen ki en kıymetlisi olunca...
Yüreğine sağlık çok duygusaldı:sarilan |
| Tüm Zamanlar GMT +3 Olarak Ayarlanmış. Şuanki Zaman: 00:48. |
Powered by vBulletin® Version 3.8.11
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.