Çoğu zaman yapacaklarımızı erteliyoruz. Yarınki şartların daha iyi olacağına veya bugünün o işi yapmak için elverişsiz bir gün olduğuna inandırarak kendimizi. Yarın yaparım dediğimiz kaç şeyi yarın yaptık? Bugün erteleyen yarın da erteler. Bir kez erteliyorsan zaten yarın yine yeni bir bahane üretip yarın da yapmayacaksındır. Madem yapmak istemiyorsun, neden yarın öbür gün diye eziyet ediyorsun kendine! Çünkü yapmamayı kendine yediremiyorsun. İçindeki potansiyeli farkında olduğundan o işi kendi keyfinden dolayı yapmamak seni rahatsız ediyor ve şartların kötülüğü üzerinden vicdanını rahatlatmaya çalışıyorsun. Hem o potansiyei boşa götürmemek isteyen hem de kolay yoldan işlerini halletmek isteyen birisin. Belki de ertelediğin günler boyunca her gün bir dakikanı harcayarak o işi bitirebilecektin. Bu durumun sebebini kendinden bilip (ki öyle) yavaşça o işten soğumaya başlıyorsun. Uzanamadığın ciğere mundar diyorsun. Bugün olmasa da merak etme, bugün keyfinden ertelediğin işleri yapman bir gün zorunlu olacak ve telaşla yapmaya çalışacaksın. O işi zamanında yapan insanlara bakıp ne kadar boş zamanları olduğunu düşünecek ve potansiyellerini kullanmalarını taşlamaya çalışacaksın. Bu döngüde kendini kaybedip bir hiç olarak yaşamamak için aklına geleni o an yapmak için harekete geçmen gerekecek...