Hani bir hadis var ya, “Kalp kırmak Kâbe’yi yıkmak gibidir.”
Çok sevdiğim bir söz var ve ben söyledim bu sözü, "Önce Kâbe’yi yıkıp sonra enkazları arasında dua edemezsin.”
Ne doğru demişim… Kalbi kırılan alıngan olur, yanlış anlayan gerizekâlı, affetmeyen gamsız sayılır; affeden ise saf yerine konur.
Ne yaparsan yap, yolu hep kötüye çıkar bu toplumda.
Kalp kırmanın mahiyetini gerçekten bilen kaç kişi var acaba?
Hiç mi kalpleri kırılmadı diyeceğim ama mümkün değil; herkesin başına gelmiştir, gelir de…

Sanırım insanlar birilerini düşürmeyi, yollarındaki taşı kaldırmayı motivasyon olarak görüyorlar.
Taktik maktik hepsi hikâye aslında…
Kalp kırar, hiçbir şey olmamış gibi davranır; kırıldığını anlayınca da bir özürle geçiştirir.
Ve sonra PiyUuUUu… Ona göre her şey eski haline dönmüştür.
Tamam, özür dilemek erdemdir. Ama sözün yanlışını söz giderir; kalbin aldığı yarayıysa hiçbir şey…
Ve şu kalp var ya…
Öyle aptaldır ki kırılacağını, kötü tarafın yine kendisi olacağını bile bile çevresindeki kötülüklere sessiz kalamaz.
Kovulmadığın köy kalmamıştır ama yine de “bir sus artık” diyemez.
İsyana sürükleyen şey, başlangıçta iyi niyettir. İnsanların doğru yolda olmasını istemektir.
Ama sonunda kötü durumda kalan hep sensindir.
Ve sormaya başlarsın: “Neden ben?”

Umut bazen gerçekten de ciddi anlamda yitiyor.
Gördüğün her insan, yeni bir hayal kırıklığı gibi…
İçine kapanıyorsun, sessizce…
Ve satırlarıma sevdiğim bir şarkı sözüyle son veriyorum:

Mesela cennet yoksa, tüm hayat buysa, yaşamak lazımsa çok geçmeden…
Bunca nefret, bunca kibir… Hepimizi tüketmeden…
🍷DKTT♡