1,2,3.. Kayıt
 

Bazen düşünüyorum da... Gerçekten de hayat büyük bir tiyatro sahnesi gibi. Kimse tam anlamıyla kendi gibi değil sanki. Sabah kalkıyoruz, suratımız asık olsa da işe şevkle gidiyoruz. Ailemizle tartışmış olsak bile dışarıda normalmişiz gibi davranıyoruz. Neden? Çünkü rolümüz var. Patronun karşısında efendi çalışan, arkadaş ortamında cool tip, evde iyi evlat, sokakta saygılı vatandaş. Her yerde başka biri, her yerde başka bir maske...

Kendi kendime soruyorum bazen: Ben sahnedeki oyuncu muyum, yoksa kuliste sıramı mı bekliyorum? Veya her şeye hayretle bakan seyirci miyim?
Galiba üçü değilim. Ben bazen seyirciler arasına karışıp izlemeyi seviyorum bu tuhaf oyunu. Herkesin ciddiyetle rolünü yapışını, ezberlerini unutmadan ustaca konuşuşunu, sahte kahkahaları, “nasılsın?” deyip cevabı bile duymadan geçenleri izliyorum. Eğlenceli mi? Bazen. Yorucu mu? Kesinlikle!

Ama asıl garibi şu: Kendi rolümün ne olduğundan emin değilim.
Biri bana rol dağıtımı yapmadı ki! Herkes bir anda doğduğum andan itibaren karakterime karar verdi sanki. “Sen sessiz ol, sen uslu ol, sen en iyisi ol, sen saygılı ol, sen kimseye yük olma...” İyi de ben ne olmak istiyorum? Belki ben sahneden inip kuliste çay içmek istiyorum. Belki de oyunu bozup “hadi herkes kendi gibi olsun” demek istiyorum... Ben oyunu kuralıyla oynamayanları eleştirmek istiyorum, bunu yaparken sanki Allah'a başkaldırmışım gibi eleştirilen ben oluyorum..

Bu oyunu bozmak zor. Çünkü herkes çok inandırıcı oynuyor. Hatta o kadar inandırıcı ki... Kendi yalanlarına bile inanan oyuncular var.
Ve en acıklısı ne biliyor musun? Bazen sahne tozunu o kadar çok yutuyoruz ki, maskemizi çıkardığımızda kendimizi tanıyamaz hâle geliyoruz.

Belki de artık biraz provayı bırakıp gerçek hayata geçme vakti gelmiştir.
Perde kapansın artık. Işıklar yansın. Kim varsa sahnede, gerçekten kimse, o olsun, bıktım artık akıl kalp okumaktan.
Çünkü ben izlemekten de sıkıldım. Rol yapmak istemiyorum.
Sadece “ben” olmak istiyorum...

Hayat bir sahne , bizler de onun oyuncularıyız çoğu zaman.. Her başımıza gelen olayda farklı bir role bürünen ve hakkını da veren türden üstelik.. Haklısın o kadar rollere kaptırdık ki kendimizi unuttuk..

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] Kalemine yüreğine sağlık fıstığım:sarilan

Oynanan son perdeydi, her şey sona erdi.... Bir şarkıda sesleniyor sanatçı bize bu cümlelerle... Rol yapma kendin ol. İnan böyle daha iyi olur her şey.

Bu oyunu bozmak zor. Çünkü herkes çok inandırıcı oynuyor. Hatta o kadar inandırıcı ki... Kendi yalanlarına bile inanan oyuncular var

Emegine saglik cok güzel bir paylaşım

Kalemine sağlık