sessiz ol
konuşma artık lütfen
nefes al
sus...

artık abartılarını kucaklayamam
kollarım o kadar güçlü değilmiş...

otur şöyle
bana bir sır verdiler tuana
son bir sır...

saklamama gerek olmayan bir sırmış
öyle dediler
artık gerek yok dediler...

ben hiç bir şeyi başaramamışım
zafer sevinçlerimin hepsi kırılmamam içinmiş
dahası
verdikleri görevler hep beni sevindirmek içinmiş...

hiç bir büyük davaya adım yazılmamış
kopardığım tüm o dev kıyametler
tohumların bölünmesiymiş
karınca evlerinde...

sus lütfen...

ben
ben çok küçükmüşüm
savaşlarım küçücükmüş
gözyaşlarım
babilden asura tüm ordularım...

üşüyorum
çok utanıyorum
ayaklarım tutmuyor
beni yine o ıssız
karanlık duvar dibine götür
ilk kıvrılışım gibi
üzerimi ört
gözlerime bakmadan
ve sessizce git tuana...

can-i