[serCiya]

Kurudu bakmaya kıyamadiğim ağacimiz belki baharlar sert kişlar gördü ewet ama dayanikliydi sonbarda yaprak dökerdi yüreğimdeki dertleri döker gibi bazende yeniden tomurcuk verirdi yapraklari tıpkı sana olan sewdam gibi yenilenirdi bikmadan usanmadan konusmadan yorulmadan dururdu oylece ben gibi bir kendi içinde solup çiçek açan ama değerdi değerdi cünkü yasatayordu sesizcede olsa bengibiydi sengibiydi sesizce sevdik sesizce solsakta seyrederken sen oluyordum yetiyordu şimdiyse kupkuru baharini şaşmiş ben gibi amacsiz cicek vermez olmuş

serCiya