IRCForumu.ORG - 6 Şubat Depremi

Geceydi, yıldızlar sönmüştü göklerde,
Zifiri bir hüzün çöktü o an yüreklere.
Yer inledi, sema sustu, taş döküldü gülen yüzlere,
Sessiz çığlıklar gömüldü bastığımız her yere...

Eller uzandı, nafile… boşluk...
Gözlerde umut, dudakta korku...
Onca ev, bir çok ocak, binlerce can,
Toprak sarsıldı, ağladı sokaklar...

Ağladı duvarlar, inledi tüm şehir,
Ölüm gölge gibi düştü üzerlerine,
Ne ana kaldı ne de bir beşik,
Gözyaşı saklandı taş diplerine...

Baktıkça molozdan yükseldi feryat,
Peki kimdi seslenen? Kimdi susan?
Kimi enkazda, kimi sokakta, can hıraş,
Kimi de kayboldu usulca gamsız zamanda...

Ama biliriz, vakit gelir elbet ki,
Küllerinden doğar yeniden 11 şehir...
Ne rüzgâr siler ne zaman unutur felaketi,
Bir millet, bir şehir, ancak umutla yeşerir...

Gökyüzü şahittir, güneş yine doğacak,
Bu kara gece elbet bir son bulacak...
Ve söyleyeceğimiz bir söz, yankı olacak dünyada..
"Biz düştüğümüz gibi kalkacağız tekrardan!"