Bir zamanlar güvenin sarıp sarmaladığı kız bendim..
Tutup fırlattılar ayaklar altında çiğnendim
Sözler birer kalın duvar, sağlam ve sessizlerdi.
Zamanında her hatırayla yükseklerden düşerdim
Ve içimdeki umutsuzluk rüzgarıyla titrerdim
Yalnızca görünmez bir iz bırakır terk edişin
Bir yıkık köprü, uzaklarda kaybolan bir yol gibi
Güvenim, sızarak kayboldu, yavaşça silindi.
Gözlerim, her bakışta seni hatırlamak ister
Kalbim, her darbeyle biraz daha his kaybeder
Beni içine alıp, derin bir boşluğa hapseder...
Düşlerim yitip gitti, umutlar soldu kara toprağımda,
Bir zamanlar sımsıkı sarıldığım eller, şimdi yabancılarla
İçimdeki boşluk, bir çukur, derin çok üzgün
Bir yara açılır, karanlıklarda süzülür ömrüm...

Güven kayboldu, sönüp gitti Güneş'in sıcaklığı,
Geride yalnızca şüphe kaldı, en keskin kalp yarası
Beni bekleyen bir yarın yok, her şey soldu açıkçası
Sadece kırık kalbimde yankı bulan bir geçmiş
Zamanın acı hatıralarıyla kollar beni alın yazısı
Ama belki bir gün, umudum yeniden doğar,
Yavaşça, bir kuşun kanat çırpışı gibi ciğerlerime huzur dolar
Ve güven, yeniden sarar beni, tüm kırıkların ötesinde
Güneş gibi olmaz tabi, bir ışık doğar içime...